Ik was al jaren psycholoog toen mijn zoon werd geboren.

Ik werkte in de specialistische GGZ en behandelde mensen met complexe klachten, langlopende patronen, dingen die diep zaten. En wat ik keer op keer zag, was hoe vroeg veel van die patronen waren ontstaan. Niet altijd door grote trauma's. Vaak door kleine dingen. Een zenuwstelsel dat te vroeg te veel moest. Een kind dat leerde dat bepaalde behoeftes beter niet te voelen waren. Dingen die niemand expres had gedaan, maar die wel sporen hadden achtergelaten. Ik wist dus al dat de vroege jaren ertoe deden.

Maar ik wist het pas echt toen mijn zoon werd geboren.

Op het moment dat hij er was, trof het me hoe volledig hij al was. Hoe aanwezig. Hoe duidelijk hij al communiceerde, al voelde, al reageerde. Een volledig ervarend mensje, vanaf het allereerste begin. En daarna merkte ik hoe weinig de wereld van babyadviezen dat leek te zien.

Hoe vaak baby's worden benaderd als iets wat gevormd moet worden. Gestuurd, getraind en aangepast. Alsof hun behoeftes een probleem waren in plaats van informatie.