Eerlijk gezegd was dat me geen onbekend gevoel, zo zag ik het ook met dieren. Net zo goed volledig ervarende wezentjes, die lang niet altijd zo behandeld worden. Maar met mijn zoon werd het ineens ook heel concreet voor baby's.

Op dat moment werkte ik in de specialistische GGZ, met veteranen met complexe PTSS, en mensen in de verslavingszorg met klachten die al jaren aan de gang waren. Een van de instrumenten die ik veel inzette was mindfulness, wat in eerste instantie bij veel veteranen op nogal wat weerstand stuitte. Begrijpelijk. "Ik ga echt niet zitten mediteren." Maar wat mindfulness eigenlijk vraagt is aanwezig blijven in je eigen lichaam, ook als het moeilijk is. Opmerken, afstemmen, dan pas kiezen. En zien hoe iemand die zijn hele leven op zijn tandvlees had gefunctioneerd weer contact maakte met zichzelf, bleef me altijd bij.

Wat me in die jaren ook opviel was hoe vroeg de meeste patronen al waren ontstaan. Als ik naast een volwassen man zat en we samen realiseerden dat wat hij nu voelde eigenlijk al begon bij zijn driejarige zelf, dan bekroop me vaker het idee liever aan de wortels te willen werken.

Dus toen mijn zoon er was, wist ik eigenlijk al wat ik wilde. Ik maakte de overstap naar het begeleiden van jonge gezinnen, ook omdat ik zelf in mijn eigen gezin wil staan zoals ik wil staan. Ik doe geen volledige psychologische behandelingen meer, maar zet mijn klinische achtergrond wel volledig in. In de jaren die volgden verdiepte ik me in babyslaap, deed internationale opleidingen, en zag hoe groot de kloof was tussen wat de wetenschap zegt en wat ouders dagelijks te horen krijgen. Werk aan de winkel dus!

Inmiddels ben ik moeder van drie, een peuter en een tweeling van één. Ik weet hoe de nachten voelen en hoe eenzaam en slopend de dagen kunnen zijn. Aan beide is veel te doen. En daarvoor heb ik Mind your Steph opgericht!