Omdat ik geloof dat de ouder die dag en nacht bij zijn kind is, die zijn ademhaling kent, zijn huiltonen, zijn lichaamstaal, die ouder zijn kind beter kent dan ik ooit zal doen. Mijn rol is niet om jouw oordeel te vervangen, maar om het te versterken.

Want de meeste twijfel die ouders voelen, komt niet voort uit onkunde, maar uit te veel tegenstrijdige stemmen en te weinig context over wat biologisch normaal is. Als die context er wel is, verandert er iets. Je kijkt anders en ziet andere dingen. En vanuit die blik voelt je vanzelf wat voor jullie klopt.

Mijn werk wortelt in hechtingstheorie, biologie en ontwikkelings-psychologie. Ik kijk naar wat normaal is voor dit specifieke kind, in dit specifieke gezin, in deze specifieke fase. Niet naar een gemiddelde.

Daarbinnen heb ik altijd oog voor signalen die om meer aandacht vragen. Overmatig huilen, aanhoudende slaapproblemen of opvallende patronen kunnen in zeldzame gevallen wijzen op iets onderliggends. Zorgvuldig kijken hoort bij verantwoord werken.

Wat ik vervolgens doe is kennis vertalen naar het echte leven. Want er zijn wel degelijk knoppen waar we aan kunnen draaien, ook zonder te trainen. Slaapbiologie, slaapomgeving, verwachtingen, de samenwerking tussen ouders, jouw eigen zenuwstelsel als de krachtigste co-regulator die je kind heeft. Allemaal wetenschappelijk onderbouwd, allemaal hechtingsbevorderlijk, allemaal toepasbaar zonder dat je iets hoeft te doen wat niet goed voelt.

Geen regels, wel een gereedschapskist. En jij bepaalt wat je eruit pakt.