Ik was op dat moment al jaren psycholoog en werkte in de specialistische GGZ. Daar behandelde ik mensen met complexe klachten. Langlopende patronen. Dingen die diep zaten. Eén van de gereedschappen die ik veel gebruikte was mindfulness. Niet als ‘leuk voor erbij’ maar als kern van de behandeling. Bij veteranen met PTSS zag ik hoe dat werkte: het nam de pijn niet weg, maar hielp wel aanwezig te blijven in hun eigen lichaam. Om niet automatisch te reageren op elk alarmsignaal, maar te voelen en dan te kiezen. Die vaardigheid, opmerken, afstemmen, present zijn, niet schieten vanuit de stress, bleek later ook precies te beschrijven wat ouderschap vraagt.

Wat mij destijds al opviel was hoe vroeg de meeste patronen waren ontstaan. Lang niet altijd door grote trauma's. Vaak door kleine dingen. Een zenuwstelsel dat te vroeg te veel moest. Een kind dat leerde dat bepaalde behoeftes beter niet te voelen waren. Niemand had het expres gedaan, maar de sporen waren er wel.

Ik wist dus al dat de vroege jaren ertoe deden. Ik kende de theorie. Had de boeken gelezen en de patronen gezien. Maar toen mijn zoon er was, begreep ik het pas echt. Niet alleen als psycholoog, maar juist als moeder. En daarna merkte ik hoe weinig de wereld van babyadviezen dat leek te zien. Baby's die benaderd worden als iets wat gevormd moet worden in plaats van als het mens dat ze al zijn. Gestuurd, getraind, geconditioneerd. Alsof hun behoeftes een probleem waren in plaats van informatie.

Dat kon ik niet accepteren.

Dus verdiepte ik me verder. Ik verloor me in boeken, onderzoek, artikelen en congressen. Ik volgde internationale opleidingen en zocht de raakvlakken op tussen wat de wetenschap zegt en wat mensen al eeuwen weten over hoe je een kind draagt, voedt en bij je houdt. En ik maakte er mijn werk van.

Inmiddels ben ik moeder van drie, een peuter en een tweeling van één. Ik weet hoe het voelt als de nachten lang (of kort, hoe je het maar wilt noemen) zijn. Als je twijfelt, moe bent en er toch wilt zijn.

Mind your Steph is het antwoord op alles wat ik niet vond toen ik zelf zocht. Kennis die niet straft, niet optimaliseert. Die je terugbrengt naar wat je als ouder al in je hebt, maar misschien was kwijtgeraakt.